facebook
Audiobook:
O Janku przyjacielu młodzieży
autor: Maria Kączkowska
odcinek 33: Zadanie życia spełnione


W Waszych intencjach modlimy się codziennie
o godzinie 15:00 w Sanktuarium
M.B.Wspomożycielki Wiernych w Szczyrku
Proszę o modlitwę w intencji mojego taty - aby szybko wrócił do zdrowia. Jest po ciężkiej operacji i w stanie zagrażającym życiu.
Krzysztof
2020-02-15 22:26:08
Proszę Boga Ojca w imię Pana Jezusa za wstawiennictwem Matki Najświętszej o opiekę od zła, szczęśliwą podróż i błogosławieństwo we wszystkich sprawach dla rodziny Jana.
Jan
2020-01-29 13:28:49
Proszę o modlitwę o uratowanie małżeństwa Anny i Jacka.
Anna
2020-01-09 16:32:06
Blogi:
Agnieszka Rogala Blog
Agnieszka Rogala
relacje między rodzicami a dziećmi
Jak nie kochać dzieci.
Karol Kliszcz
pomiędzy kościołem, szkołą a oratorium
Bezmyślność nie jest drogą do Boga
Karol Kliszcz Blog
Łukasz Kołomański Blog
Łukasz Kołomański
jak pomóc im uwolnić się od uzależnień
e-uzależnienia
Andrzej Rubik
z komżą i bez komży
Tożsamość
Andrzej Rubik Blog
Maria Fortuna-Sudor Blog
Maria Fortuna-Sudor
na marginesie
Teraz!
Tomasz Łach
okiem katechety
Bóg jest czy nie jest?
Tomasz Łach Blog

Archiwum

Rok 2005 - grudzień
WYCHOWANIE - Kiedy poluzować

Małgorzata Tadrzak-Mazurek

strona: 5



Moja córka, która była uczulona na jajka kurze jako czterolatka przez 6 godzin z uporem maniaka błagała mnie, żeby ugotować jej jajko. Po sześciu godzinach nieustannego jęczenia kompletnie się poddałam. Ugotowałam jej jajko. Mała zjadła z apetytem. A pod wieczór jęczała znowu, ale tym razem z bólu brzucha. Pewnie bym o tym zupełnie nie pamiętała, ale to, co mi wtedy powiedziała było dla mnie oświeceniem, momentem zwrotnym, zobrazowało istotę wychowania i oczekiwania dzieci wobec nas dorosłych. Mojej córce udało się skutecznie wychować mnie właściwie jednym zdaniem. Powiedziała wtedy: Dlaczego pozwoliłaś mi zjeść to jajko, przecież wiesz, że mi nie wolno!

Zrozumiałam wtedy raz na zawsze, że my mamy za zadanie stawiać granice, których dzieciom nie wolno przekroczyć. Bo to daje im poczucie bezpieczeństwa. One będą zawsze próbowały ją przekroczyć. Jedne bardziej inne mniej, ale wciąż będą to robiły. A my wciąż mamy konsekwentnie mówić, że nie wolno. Bo właśnie to daje im poczucie, że ktoś czuwa, że się nie zagubią. A one raz na jakiś czas będą próbowały przekraczać tę barierę, także dlatego, żeby sprawdzić, czy nadal czuwamy, czy nam na nich zależy, czy je zatrzymamy. Czy nadal są bezpieczne. Czy nadal jest nad nimi parasol ochronny czy mogą na nas liczyć. Czy w świecie, który jest duży i nieznany one mają wytyczone miejsce, gdzie mogą bezpiecznie się rozwijać, którego granic strzeżemy my rodzice.

Ale też nie dajmy się zwariować. Te granice mają dotyczyć spraw naprawdę ważnych. Nie mają być jak za czasów PRL–u. Czasami trzeba odpuścić. Niech nasi milusińscy czasami pobrykają sobie na wolności i o ile rzecz nie dotyczy spraw fundamentalnych i nieodwracalnych, to „nabicie guza” może im tylko wyjść na dobre. Nie można pozwolić, żeby dziecko eksperymentowało np. z przechodzeniem przez ulicę na czerwonym świetle i sprawdzało czy samochód zdąży się zatrzymać, ale jak chce eksperymentować z bałaganem w swoim pokoju, to śmiało można mu na to pozwolić. Co więcej, jak wciąż będziemy za nie sprzątać, to nigdy nie będzie w stanie zrozumieć o co właściwie chodzi z tym porządkiem. Jeśli nie doświadczy skutków bałaganu na własnej skórze, np. w stercie śmieci nie będzie mogło znaleźć potrzebnej do szkoły książki, samo poukłada na biurku, choćby po to, żeby znaleźć potrzebną rzecz. Ale jeśli w poszukiwania zaangażuje się cała rodzina (rano przed wyjściem do szkoły, bo przecież nie może dostać uwagi, bo co sobie o nas rodzicach pomyślą), to nie mamy co liczyć, że nasz bałaganiarz kiedykolwiek zacznie porządkować swoje rzeczy.

Nam rodzicom pozostaje modlenie się o rozeznanie tych spraw fundamentalnych, co do których musimy być konsekwentni i takich, w których czasami możemy a niekiedy nawet musimy odpuścić.