facebook
Audiobook:
O Janku przyjacielu młodzieży
autor: Maria Kączkowska
odcinek 33: Zadanie życia spełnione


W Waszych intencjach modlimy się codziennie
o godzinie 15:00 w Sanktuarium
M.B.Wspomożycielki Wiernych w Szczyrku
Za Tomka z W
Piotr
2020-03-29 19:05:04
Proszę o modlitwę w intencji mojego taty - aby szybko wrócił do zdrowia. Jest po ciężkiej operacji i w stanie zagrażającym życiu.
Krzysztof
2020-02-15 22:26:08
Proszę Boga Ojca w imię Pana Jezusa za wstawiennictwem Matki Najświętszej o opiekę od zła, szczęśliwą podróż i błogosławieństwo we wszystkich sprawach dla rodziny Jana.
Jan
2020-01-29 13:28:49
Blogi:
Agnieszka Rogala Blog
Agnieszka Rogala
relacje między rodzicami a dziećmi
Jak nie kochać dzieci.
Karol Kliszcz
pomiędzy kościołem, szkołą a oratorium
Bezmyślność nie jest drogą do Boga
Karol Kliszcz Blog
Łukasz Kołomański Blog
Łukasz Kołomański
jak pomóc im uwolnić się od uzależnień
e-uzależnienia
Andrzej Rubik
z komżą i bez komży
Tożsamość
Andrzej Rubik Blog
Maria Fortuna-Sudor Blog
Maria Fortuna-Sudor
na marginesie
Teraz!
Tomasz Łach
okiem katechety
Bóg jest czy nie jest?
Tomasz Łach Blog

Archiwum

Rok 2014 - luty
Lekcja 2 Temat: Dobrze uczyć i stawiać sprawiedliwe oceny.

ks. Tomasz Łach, salezjanin

strona: 21



Główną płaszczyzną porozumienia między katechetą i uczniami nie jest wspólne przeżywanie tych samych wartości duchowych, ale przede wszystkim rzetelna wiedza.

Jakiś czas temu uczyłem religii w jednej ze szkół średnich w Krakowie. W ramach ćwiczeń katechetycznych przychodzili do mnie na lekcje klerycy z naszego salezjańskiego seminarium duchownego. Któregoś razu zdarzyła się rzecz następująca. Temat lekcji przygotowany przez studenta dotyczył bodajże sakramentu chrztu. Chodziło o to, by poprzez metaforę światła ukazać Chrystusa, który jako Światłość prawdziwa rozprasza ciemności naszych grzechów. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie metoda, jaką chciał ów alumn się posłużyć. przyniósł on na lekcję świece i zapalone chciał roz-dać każdemu uczniowi, aby w ten sposób „doświadczyli tego”, albo „przeżyli to”, o czym im opowiadał. Na szczęście w porę zareagowałem i uniknęliśmy nieszczęścia. Nie myślę tu jedynie o realnej możliwości zaprószenia ognia, ale także o późniejszej mojej wizycie „na dywaniku” u pana dyrektora i tłumaczenia się z nieodpowiedzialnego stosowania tego rodzaju „środków dydaktycznych” podczas zajęć. O ile bowiem w kościele, w ramach katechezy parafialnej, tego typu zachowania są dopuszczalne, a czasem nawet wskazane, o tyle w szkole są bezużyteczne, a nawet szkodliwe.
Z żalem muszę stwierdzić, że i we współczesnych podręcznikach metodycznych można jeszcze znaleźć propozycje podobnych „metod aktywizujących”. Błąd polega na tym, że wiedza zostaje utożsamiona z doświadczeniem. W większości przedmiotów szkolnych, może z wyjątkiem wychowania fizycznego czy praktycznych przedmiotów nauki zawodu, uczniowie mają do czynienia jedynie z wiedzą o danych zjawiskach. Uczą się na geografii o trzęsieniach ziemi, na historii o wojnach, a na fizyce o cząstkach elementarnych. Przecież większość z nich nigdy nie przekona się na własnej skórze, czym jest wojna albo inny kataklizm, ani nie będzie im dane zaobserwować kwarków i leptonów. A jednak wiedza o tych zjawiskach jest pewna i prawdziwa i jako taka potrzebna do zrozumienia otaczającego nas świata. Zadaniem szkoły jest przekazywanie wiedzy, będącej skutkiem długich i żmudnych badań, a nie organizowanie dla uczniów „paranaukowego reality show” łudząc się, że sami w kilka godzin posiądą wiedzę, którą inni zdobywali latami.
Ta sama zasada powinna obowiązywać na lekcjach religii. Potrzebna jest świadomość tego, że większość uczniów, szczególnie w dużych miastach, nie ma żadnego doświadczenia religijnego. Nie uczestniczą w niedzielnej eucharystii, nie modlą się, że już nie wspomnę o jakimkolwiek uczestnictwie w życiu wspólnoty parafialnej. Może wyjątkiem są szkoły katolickie, ale nawet tam bywa z tym różnie. Główną płaszczyzną porozumienia między katechetą i uczniami nie jest więc wspólne przeżywanie tych samych wartości duchowych, ale przede wszystkim rzetelna wiedza przekazywana ciekawie i kompetentnie. Niektórzy katecheci próbują różnych „sztuczek”, którymi - jak sądzą - mogą „pociągnąć młodzież” do Boga. Chcą, aby ich lekcje były za wszelką cenę oryginalne, inne, nieschematyczne. Tymczasem wystarczy, że będą dobrze uczyć i stawiać sprawiedliwe oceny. Czy to nie za mało? Wręcz przeciwnie, to bardzo dużo. Co daje ludziom więcej pożytku? ■

Długo żarzący się w piecu węgiel czy jedno krótkie, choć oślepiające i głośne, uderzenie pioruna? Ja wybieram węgiel.