facebook
Audiobook:
O Janku przyjacielu młodzieży
autor: Maria Kączkowska
odcinek 33: Zadanie życia spełnione


W Waszych intencjach modlimy się codziennie
o godzinie 15:00 w Sanktuarium
M.B.Wspomożycielki Wiernych w Szczyrku
Za Tomka z W
Piotr
2020-03-29 19:05:04
Proszę o modlitwę w intencji mojego taty - aby szybko wrócił do zdrowia. Jest po ciężkiej operacji i w stanie zagrażającym życiu.
Krzysztof
2020-02-15 22:26:08
Proszę Boga Ojca w imię Pana Jezusa za wstawiennictwem Matki Najświętszej o opiekę od zła, szczęśliwą podróż i błogosławieństwo we wszystkich sprawach dla rodziny Jana.
Jan
2020-01-29 13:28:49
Blogi:
Agnieszka Rogala Blog
Agnieszka Rogala
relacje między rodzicami a dziećmi
Jak nie kochać dzieci.
Karol Kliszcz
pomiędzy kościołem, szkołą a oratorium
Bezmyślność nie jest drogą do Boga
Karol Kliszcz Blog
Łukasz Kołomański Blog
Łukasz Kołomański
jak pomóc im uwolnić się od uzależnień
e-uzależnienia
Andrzej Rubik
z komżą i bez komży
Tożsamość
Andrzej Rubik Blog
Maria Fortuna-Sudor Blog
Maria Fortuna-Sudor
na marginesie
Strach
Tomasz Łach
okiem katechety
Bóg jest czy nie jest?
Tomasz Łach Blog

Archiwum

Rok 2014 - styczeń
Nauka i wychowanie

ks. Tadeusz Jania sdb

strona: 22



Od jedenastego do dwudziestego pierwszego roku życia, czyli w latach dorastania i młodości, Franciszek był uczniem jezuitów w Paryżu. Formacja intelektualna, moralna i religijna, jaką otrzymał od ojców Towarzystwa Jezusowego, pozostawi w nim ślad, który zachowa na całe swoje życie. Jednakże Franciszek miał także swoją oryginalną drogę.
Przywołując okres nauki w Paryżu, Franciszek rozpływał się w pochwałach. To właśnie w szkole paryskiej „zaprawił się najpierw w literaturze pięknej, a potem we wszystkich częściach filozofii, z tym większą łatwością i lepszymi owocami, że jego dachy – by tak powiedzieć – i jego mury wydawały się filozofować, bo tak były oddane filozofii i teologii”. W roku 1577 Dzielnica Łacińska liczyła nie mniej jak pięćdziesiąt cztery kolegia, wśród nich trudno było nie zauważyć kolegium Clermont założonego przez jezuitów w roku 1563.

Na jednej stronicy Traktatu o miłości Bożej Franciszek przywoła wspomnienie Paryża i klimatu, w jakim pogrążona była studiująca młodzież stolicy, targana pomiędzy licznymi zakazami, modnej „herezji” i pobożności monastycznej:

„Kiedy w młodości przebywałem w Paryżu, dwaj studenci, z których jeden był heretykiem, spędzili noc na przedmieściu św. Jakuba, oddając się bezwstydnej rozpuście. Nagle usłyszeli , że dzwoniono na jutrznię u Kartuzów. Heretyk zapytał swego towarzysza, na co to dzwonią, a gdy dowiedział się, z jaką pobożnością odprawiano służbę Bożą w tym klasztorze, zawołał: o Boże, jak zajęcie tych zakonników różni się od naszego! Oni pełnią czynność aniołów, a my bydląt”.

Kolegium jezuickie, cytadela „papizmu” w centrum Dzielnicy Łacińskiej, promieniując kulturą humanistyczną, drażniło starą Sorbonę, nadal przeciwną szerzeniu się humanizmu.

W kolegium Clermont Franciszek Salezy spędzi dziesięć lat, od 1578 do 1588 roku, przerabiając cały cykl studiów, od gramatyki i humanistyki aż do retoryki i filozofii. Jako student eksternistyczny mieszkał ze swoim preceptorem, księdzem Déage, będącym studentem teologii, i swoimi trzema kuzynami, Amé, Luisem i Gaspardem. Według jednego z biografów, w Paryżu rozpoczął od kursu gramatyki, oswajał się coraz bardziej z łacińską prozą i poezją. Na humanistyce nauczył się sztuki poezji epickiej i lirycznej. Na kursie retoryki uczono się sztuki oratorskiej, głównie w oparciu o dzieła Cycerona i Kształcenie mówcy Kwintyliana.

Metoda jezuicka zawierała wykład główny (praelectio), a po nim ćwiczenia, takie jak kompozycja wierszy i przemówień, odrabianie lekcji, deklamacje, wybór tematów, konwersacje i disputationes po łacinie. Dla motywacji studentów profesorowie odwoływali się do „smaków” obecnych w człowieku: do przyjemności karmionej naśladownictwem poprzedników, do poczucia piękna i poszukiwania doskonałości literackiej oraz do walki i rywalizacji podsycanej poczuciem honoru i obietnicą nagrody dla zwycięzców.

Gdy idzie o motywacje religijne, to wyrażały się one przede wszystkim w poszukiwaniu większej chwały Bożej. Pod wodzą wielkich humanistów chrześcijańskich Franciszek nauczył się dogłębnie łaciny i greki, stając się prawdziwym humanistą. Jego młody nauczyciel literatury, Jacques Sirmond, niebawem okaże się jednym z najlepszych łacinników swoich czasów.

Przeglądając pisma Franciszka Salezego, zdajemy sobie sprawę, jak wszechstronnie poznał kulturę łacińską, była szeroka i głęboka, nawet jeśli nie zawsze czytał oryginalne teksty pisarzy. Mają tu swoje miejsce Cyceron, Kwintylian, oczywiście Wergiliusz; Juwenal, Owidiusz… Są obecni historycy: Tytus Liwiusz i Tacyt. Gdy idzie o Pliniusza Starszego, autora Historii naturalnej, dostarczył on Franciszkowi Salezemu prawie niewyczerpanego zasobu porównań, „podobieństw” i przedziwnych, często zmyślonych danych; stąd znajdziemy pod jego piórem: „Pliniusz mówi”, „Pliniusz opowiada”, „Pliniusz świadczy”! ■